Z potrzeby intelektualnej

Szachy, nazywane królewską grą, wbrew panującym stereotypom o wręcz bolącej nudzie, okazują się naprawdę ciekawym sportem. Andrzej Modzelan w sposób bardzo humorystyczny i prosty poszerzył horyzonty młodych ludzi na ten temat.
Co do miejsca powstania gry zdania są podzielone: jedni sądzą, iż było to w Chinach, inni, że w Indiach lub Persji. W Europie szachy pojawiły się w VIII wieku n.e., do Polski przybyły dopiero w XIIw.  Mówi się, że zasady są podobne do wojennych strategii.
Średniowiecze nie było przychylne praktykom szachowym, kościół jako coś nowego i pobudzającego do logicznego myślenia, uważał za szarlatanerię, lecz odrodzenie było dla gry zbawienne. Zaczęto rozbudowywać grę, uczyć się i rozwijać. Z czasem grywano głównie w kawiarniach w ramach relaksującej rywalizacji umysłowej, która niewątpliwie odgrywa tu największą rolę. Czasem w kategorii wiekowej 9 – 72 lata.
Istota gry, sprawy ilości pól, pionków itp. są niezmienne, zmienia się natomiast czas rozgrywek - dawniej trwały nawet parę dni, dziś 3 godziny. Według zawodowych graczy nie jest to do końca dobre rozwiązanie, ponieważ popełnianych jest więcej błędów.
Podobno szachy budują umysł i sposób myślenia oraz podnoszą poziom IQ. Według przeprowadzonych badań wśród 9-letnich dzieci grających i niegrających w szachy jasno wynika, że w kwestii pamięci wzrokowej, zdolnościach matematycznych dzieci grające mają znaczną przewagę, łatwo przyswajają sobie wiedzę oraz nie mają trudności z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji.
Wbrew pozorom jest to jednak gra stresująca, szczególnie dla dzieci, które od najmłodszych lat zgłębiają arkana szachów. Często niespełnione, chore ambicje z dzieciństwa rodziców przenoszone są na dzieci. Porażka równa się zmarnowanej wieloletniej pracy i pieniądzom.
Przeżycia „na szachownicy” mają swoje odbicie w latach późniejszych. Zawierane przyjaźnie i wiedza procentują. Uczymy się panować nad swoim umysłem, emocjami, które rosną wraz ze zbliżającym się końcem gry oraz zdolności przyznawania się do błędu i godzenia z porażką. Przegrana sprawia, że człowiek powątpiewa w swoją inteligencję, nie może zrzucić winy na złe podanie, czy kontuzję kolana, to tylko jego wina, a myśl o tym, że nasz umysł jest gorszy od innych boli najbardziej.
Mimo wszystko Andrzej Modzelan po pokazie różnych strategii szachowych gorąco zachęcał do zwrócenia uwagi na tę niezwykle interesującą grę.

24-02-2005

zaloguj się aby móc komentować ten artykuł..