Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Zrozumiałem.
Gorzów Przystań

Lubuskie warte zachodu
 
 
 
 
Logowanie
 
 
 

nie jesteś zarejestrowany?
wpisz proponowany login i hasło, a przejdziesz do dalszej części formularza..
Kamienica, ul. Hawelańska 11

Historia kamienicy nr 11 przy ul. Hawelańskiej w Gorzowie Wlkp. (dawna Poststrasse) do 1945 r. związana była z rodziną kupiecką Michaelis.
Według źródeł archiwalnych do 1897 r. był to budynek o architekturze charakterystycznej dla przełomu XVIII i XIX w. na tych terenach; 2,5 kondygnacji szczytem ustawiony do ulicy, nakryty dachem naczółkowym (zapewne o konstrukcji szkieletowej ścian).
Na parterze pomieszczenia przeznaczone były na cele handlowo-usługowe.
 
Kamienica była usytuowana na stosunkowo wąskiej działce siedliskowej wytyczonej
w ramach pierwotnego układu staromiejskiego powstałego w średniowieczu. Prawna lokacja miasta nastąpiła w 1257 roku. Układ urbanistyczny tzw. Starego Miasta charakteryzuje się regularnym rozplanowaniem ulic z główną osią, która przebiega wzdłuż dzisiejszej ul. Sikorskiego, pokrywająca się z biegiem traktu wsch.-zach. Mimo zniszczeń wojennych i rozbudowy miasta układ ten jest nadal czytelny.
W 2 połowie XIX w. przez Poststrasse przejeżdżał tramwaj.

Obecnie budowla ma trzy kondygnacje, nakryta jest dachem mansardowym, ustawiona kalenicą do ulicy. Elewacja frontowa posiada eklektyczny wystrój. Architektura obiektu posiada liczne analogie na terenie miasta, zwłaszcza w obrębie tzw. Nowego Miasta
(płn. część) powstałego w 2 połowie XIX w.

Kamienica nr 11 zlokalizowana jest przy pierzei wsch. ul. Hawelańskiej w centrum Gorzowa Wlkp. przy skrzyżowaniu ulic Hawelańskiej i Sikorskiego. Płn. koniec ulicy wychodzi na Stary Rynek łącząc go z Wełnianym Rynkiem. Od strony płd. kamienica styka się ze ścianą szczytową współczesnego budynku. Kamienica wraz z trójkondygnacyjną oficyną od strony wsch. tworzy niewielkie, nieregularne podwórko.

Zewnętrzne ściany zostały zbudowane z cegły ceramicznej na zaprawie wapiennej; elewacja frontowa wyłożona została ceramicznymi płytkami w kolorze ciemnożółtym. Tynkiem pokryta jest tylko część parterowa oraz elementy wystroju elewacji: gzymsy, opaski okienne, naczółek. Elewacje tylne pokryte tynkiem wapienno-cementowym; wewnętrzne - ceglane, tynkowane, malowane farbami klejowymi i olejnymi.
Otwory okienne prostokątne (na III kondygnacji niższe), ujęte w architektoniczną ramę. Przeważają okna skrzynkowe, podwójne, dzielone profilowanym ślemionem.
Drzwi frontowe - dwuskrzydłowe, ramowo-płycinowe (dolna część), oszklone (górna część), dekoracyjnie została potraktowana listwa przylgowa. Wewnętrzne drzwi
w kamienicy - dwuskrzydłowe, ramowo-płycinowe w dolnej partii, oszklone w górnej części, proste nadświetle; drzwi ustawione do siebie pod kątem rozwartym, dzieli je dekorowana listwa.
W oficynie - współczesna stolarka drzwiowa, drzwi jednoskrzydłowe, plycinowe lub klepkowe.
Schody łamane z podestami, dwubiegowe, stopnie obudowane drewnem, profilowane,
z policzkami. Poręcze drewniane, profilowane, tralki z toczonego drewna, uzupełnione prostymi szczeblinami.
 
Kamienica ma formę prostopadłościanu, trzy kondygnacje, nakryta jest niskim dachem mansardowym, podpiwniczona, z poddaszem częściowo zaadaptowanym na cele mieszkalne. Od strony wsch. nieregularna oficyna.

Elewacje: frontowa - o prostych i czytelnych podziałach; pięcioosiowa, z środkowym niewielkim ryzalitem zwieńczonym trójkątnym naczółkiem. Poprzez kontrast kolorystyczny
i materiałowy został uwypuklony eklektyczny wystrój elewacji: profilowane opaski okienne (na I piętrze otwory okienne są ujęte w ramy z trójkątnym tympanonem), gzymsy podokienne, gzyms koronujący z ornamentem kostkowym na wspornikach
z maszkaronami. W ryzalicie między oknem I piętra i II piętra istnieje otynkowana płycina wsparta na półkolistym naczółku z dekoracją roślinno-wolutową. Na szczególną uwagę zasługuje współczesna (lata 80-te XX w.) dekoracja parteru: drzwi wejściowe flankują dwie nagie postacie kobiece, nad nimi płaskorzeźba będąca kopią antycznego przedstawienia bogini Afrodyty (Wenus) wyłaniającej się z kąpieli (na parterze znajduje się salon fryzjersko-kosmetyczny „Venus”).
Elewacja tylna kamienicy i elewacje oficyny są gładkie, otynkowane, bez dekoracji, bezstylowe.

Wnętrze: w kamienicy zachowane są pierwotne rozplanowania lokali mieszkalnych, klatka schodowa, drzwi wejściowe do mieszkań.

Opracowanie: Anna Baran, Marzena Maćkała
Na podstawie materiałów udostępnionych przez:
- Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze 
  Delegatura w Gorzowie Wlkp.
- Pracownię Miejskiego Konserwatora Zabytków 
  w Urzędzie Miasta Gorzowa Wlkp.

 
Kalendarz imprez
Sfinansowano w ramach Kontraktu dla województwa lubuskiego na rok 2004

Copyright © 2004-2017. Designed by studioPLANET.pl. Hosting magar.pl