Budynek położony przy ul. Chrobrego 33 powstał w latach 1893-1894.
Bryła budynku proporcjami, wystrojem architektonicznym i kubaturą dostosowana jest do stylistyki domów mieszkalnych wznoszonych wzdłuż ulicy wytyczonej w 1876r. w kierunku północnym od historycznego centrum miasta. Intensywny ruch budowlany w tej strefie miasta rozpoczął się w połowie lat 80-tych XIX w. i trwał do końca 1 ćw. XX w.

Stylistyka elewacji oparta jest na motywach klasycystycznych i ma charakter eklektyczny, co jest również zgodne ze stylistyką kamienic sąsiednich na tej i pobliskich ulicach.
Bryła kamienicy wraz z oficyną nie uległy zmianie od czasu powstania.
Bez zmian pozostały również poziomy kondygnacji, kształt dachu oraz wystrój architektoniczny.
Południowo-wschodnia część parteru po 1945r. z mieszkalnej przeznaczona została do celów handlowych i pełni tę rolę aktualnie. Zmiana funkcji wnętrza spowodowała utratę symetrii na długości fasady przez zmianę świateł otworów okiennych na wystawowe.
Obiekt (poza parterem) spełnia rolę przewidzianą w projekcie budowy z 1893 r. Pomieszczenia pierwszego piętra przeznaczone zostały w latach 50-tych na warsztaty usługowe Rzemieślniczej Spółdzielni Pracy i jej zaplecze, ale to nie spowodowało zmian konstrukcyjnych i wyburzeń. Ściany zewnętrzne i wewnętrzne murowane są z cegły. Klatka schodowa jest zaniedbana przez służby komunalne (sprzątanie) oraz prace budowlane prowadzone w głównej sieni. Szczególną atrakcją sieni jest odsłonięta polichromia z ornamentyką groteskową i motywami roślinnymi.
Na ścianach i sufitach bramy przejazdowej kamienicy przy ul. Bolesława Chrobrego 33 znajdują się malowidła secesyjne o motywach figuralnych i roślinnych. Brama ta jest prostokątnym, wydłużonym pomieszczeniem podzielonym na trzy części. Nad przednią
i środkową częścią znajdują się płaskie sufity obramione bogatą sztukatorską fasetą
w stylu neorokokowym.

Kamienica za względu na estetykę wnętrza i elewacji frontowej przedstawia wartości kulturowe charakteryzujące poziom życia zamożnych mieszkańców Landsberga w końcu XIX w., dlatego też została umieszczona w rejestrze dóbr kultury.

Opracowanie: Anna Baran, Marzena Maćkała
Na podstawie materiałów udostępnionych przez:
- Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze 
  Delegatura w Gorzowie Wlkp.
- Pracownię Miejskiego Konserwatora Zabytków 
  w Urzędzie Miasta Gorzowa Wlkp.