Budynek położony obecnie przy ul. Jagiełły 3 wzniesiony został w 1892 r. przez nieznanych architektów i budowniczych, i stanowił własność kupca Beiera.
Obiekt posadowiono na obszarze tzw. Nowego Miasta, założonego w 1734 r. na terenach portyfikacyjnych; stąd pierwotne przyporządkowanie budynku do Neustadt 17, następnie nr 16. Przed II wojną światową ulica otrzymała nazwę Schlageterstrasse, po 1945 r. -Dzieci Wrzesińskich, obecnie - Jagiełły.

Na początku XX w. budynek był własnością Gustawa Findera (mistrza kowalskiego), który sprzedał w 1919 r. dom oraz część działki siedliskowej Adolfowi Heymann (kupcowi),
za sumę 4.000 marek.
W 1927 r. właścicielem budynku była Eliza Heymann (wdowa po Adolfie), zaś część wschodnią obiektu użytkował niejaki Schultze.
Po II wojnie światowej w budynku mieścił się sztab wojskowy, następnie Główny Urząd Statystyczny; od 2 połowy lat 80-tych Bank PKO.

W sensie architektonicznym jest to budynek murowany, parterowy, podpiwniczony,
z użytkowym poddaszem, o historyzującym wystroju elewacji (z użyciem form neoklasycystycznych) - typowy dla obiektów z końca XIX w.
Elewacje budynku rozwiązane w sposób typowy dla zabudowy śródmiejskiej, tzn.
z zastosowaniem bogatego wystroju architektonicznego w ścianach frontowych,
w przeciwieństwie do bezstylowej elewacji tylnej. Cechą charakterystyczną budynku jest użycie klasycystycznych form architektonicznych, szczególnie w odniesieniu do obramowań okiennych (portale okienne złożone z dwóch pilastrów, zwieńczonych belkowaniem i gzymsem). Ściany posiadają pseudobonie oraz ozdobnie wydzielone kwatery. Przed głównym wejściem jest ganek w formie kolumnady, z belkowaniem, nakryty 1-spadowym daszkiem.

Opracowanie: Anna Baran, Marzena Maćkała
Na podstawie materiałów udostępnionych przez:
- Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Zielonej Górze 
  Delegatura w Gorzowie Wlkp.
- Pracownię Miejskiego Konserwatora Zabytków 
  w Urzędzie Miasta Gorzowa Wlkp.